Po blisko ćwierćwieczu refleksji nad przestrzenią i współczesnymi napięciami „Autoportret” sięga po pojęcie ruiny. Jak zauważa w numerze kulturoznawczyni dr hab. Małgorzata Nieszczerzewska, zrujnowana budowla wyzwala w nas skrajne emocje – od przerażenia po zachwyt – będąc miejscem, w którym spotyka się ludzka potrzeba trwałości z nieuchronnością rozpadu. Ruina staje się jednak nie tylko obiektem architektonicznym, ale i narzędziem do analizowania współczesnych kryzysów, zmierzchów oraz zanikania spójnych wizji świata.

W numerze autorzy przyglądają się przełomowym momentom w historii, w których obraz walących się konstrukcji burzył dotychczasowy porządek społeczny i filozoficzny. Jakub Woynarowski przypomina trzęsienie ziemi w Lizbonie z 1755 roku jako moment formacyjny dla europejskiego oświecenia, podważający wiarę w Bożą opatrzność. Z kolei współczesnym wstrząsem wyrywającym Zachód z iluzji bezpiecznej przyszłości stał się widok upadających wież World Trade Center.

Z obietnic nowoczesności pozostały ruiny – opisywane w numerze rozpadające się pamiątki po modernizmie: miasta, osiedla i fabryki będące ofiarami globalizacji (o czym piszą m.in. Olga Drenda, Jan Twaróg i Wojciech Wilczyk).

W nowym wydaniu nie brakuje również odniesień do współczesnej popkultury oraz ekologii. Filmoznawca Jakub Majmurek w rozmowie z Aleksandrą Czupkiewicz podsumowuje apokaliptyczną wyobraźnię kina i świat, który „sypie się i rozpada, niezdolny powstrzymać własnej entropii”. Filozof Mateusz Salwa stawia pytania o nasz stosunek do „ekoruin” – zniszczeń przyrody dokonanych przez człowieka – i zastanawia się, czy społeczny i etyczny opór wystarczy, by powstrzymać dalszą degradację planety.

Najnowszy numer kwartalnika „Autoportret” dostępny jest w sklepie MIK i w wybranych księgarniach stacjonarnych.