Zabawy dla dorosłych. O praktykach wolności w kulturze
Cricoteka, Fundacja A Sztuka? oraz Małopolski Instytut Kultury zapraszają na konferencję poświęconą zabawie dorosłych jako ważnej praktyce społecznej, twórczej i edukacyjnej.
Chcemy spotkać się z osobami poszukującymi nowych sposobów myślenia o zabawie w dorosłości i wspólnie zastanowić się, jakie postawy indywidualne oraz warunki instytucjonalne mogą sprzyjać tworzeniu w kulturze większej przestrzeni na pracę procesową, eksperyment i spontaniczność.
Punktem wyjścia do naszych rozważań jest wystawa „Dzikie harce”, współtworzona przez Cricotekę i Fundację A Sztuka?. Obserwacja dorosłych osób odwiedzających wystawę i ich reakcji na możliwość swobodnej zabawy stała się impulsem do postawienia pytań:
Dlaczego tak trudno nam się bawić?
Czego potrzebujemy, by pozwolić sobie na spontaniczność, eksperymentowanie i działanie bez konkretnego celu?
Jak artyści i artystki, osoby pracujące w kulturze oraz instytucje mogą tworzyć przestrzeń, w której zabawa staje się możliwa?
Wierzymy, że zabawa nie jest przywilejem dzieciństwa, lecz ważnym sposobem poznawania świata, budowania relacji i odkrywania nowych możliwości.
Role czekają na obsadę. Walizka na otwarcie. W kopercie „SCENARIUSZ KOŃCOWY” ma być odpowiedź na wszystko. Ale co, jeśli próba potoczy się inaczej? Wejdź do performansu, w którym przedmioty stają się partnerami zabawy, a Ty możesz przejąć prowadzenie, zmienić reguły albo po prostu być. Bez przygotowania aktorskiego, ocen i obowiązku tworzenia czegoś skończonego. Premiera zostanie odwołana. Wyjdziesz z biletem na wydarzenie, które nie musi się odbyć. Co z nim zrobisz – zależy od Ciebie.
Nie taki kij straszny. Warsztat zabawy z kijem bambusowym dla dorosłych
Warsztat ma charakter praktycznego warsztatu ruchowo-teatralnego, w którym kluczowym narzędziem pracy z ciałem, przestrzenią i drugą osobą będzie kij bambusowy. Całość opiera się na budowaniu czujności, zespołowej synchronizacji, partnerskiej uważności oraz uruchamianiu wyobraźni przestrzennej.
Pojawiające się po drodze pomysły i inspiracje z kijem od razu sprawdzamy razem z grupą, na bieżąco, w działaniu.
Nie potrzebujesz doświadczenia tanecznego ani teatralnego. Potrzebujesz otwartości, wygodnego stroju i ochoty na zabawę.
Warsztat sprawdza się jako integracja zespołu, spotkanie dla dorosłych, którzy chcą się poruszać i pobyć razem, oraz inspiracja dla osób pracujących z grupą.
Dzwięk, którego nie ma
„Dźwięk, którego nie ma” to wspólne eksperymentowanie ze słuchem i percepcją. Sprawdzimy, jak odbieramy dźwięki, i jak nasze oczekiwania wpływają na to, co słyszymy. Przyjrzymy się temu, jak impulsy są przetwarzane przez mózg – na ile jest on odbiorcą, a na ile sam współtworzy to, czego doświadczamy. Uczestnicy wezmą udział w prostych zabawach dźwiękowych i stworzą własne „pułapki percepcyjne”. Poznamy współczesne modele opisujące percepcję oraz przyjrzymy się ich konsekwencjom dla naszego doświadczenia dźwięku.
Organ zabaw
Wykształcisz w swoim ciele organ służący wyłącznie zabawie? Performans narracją i ćwiczeniami somatycznymi przeprowadza przez doświadczenie znajdowania własnej odpowiedzi na pytanie, jak postrzegam zabawę oraz jaką wagę nadaję jej w swojej codzienności. Ułóż się wygodnie. To swobodna przestrzeń na współtworzenie i odbiór konstruowanego indywidualnie doświadczenia w poprzek idei produktywności.
Warsztat haftu intuicyjnego
Idea haftu intuicyjnego zakłada negocjowanie znaczeń aktywności, którą wciąż często kojarzy się z zajęciem babć, czymś czasochłonnym i wymagającym precyzji. Podczas warsztatów w centrum znajdzie się swobodne działanie z igłą, nitką i tkaniną, w towarzystwie „szwedzkiego stołu” nieoczywistych materiałów i inspiracji. Celem nie będzie stworzenie konkretnego dzieła – nacisk zostanie położony na zatrzymanie, proces i sensoryczny wymiar pracy/zabawy. Doświadczenie w haftowaniu nie jest wymagane.
Muzeum w drodze – instalacja
Nie będę palił muzeów. Zakładam własne!
Nazywa się: Muzeum w drodze!
Muzeum w drodze projektuje sytuacje twórcze.
Nie jest to miejsce pedagogiczne.
W trosce o autentyczność porozumienia jest projektem unplugged.
Parafrazując powiedzenie Dicka Higginsa – „Artysta daje ci strukturę, możesz sam ją wypełnić” – możemy powiedzieć: Muzeum w drodze daje ci strukturę, możesz sam ją wypełnić.
Muzeum wędruje od 2012, w Cricotece zaprezentuje 4 sytuacje twórcze.
Na placu zabaw. Z kim się dzisiaj będę bawić? Smartfon, wstyd, lista rzeczy do zrobienia, swoboda, czas i wolność
Kiedy ostatnio zrobiliśmy coś zupełnie bez celu? Warsztat połączony z krótkim wykładem i eksperymentem zaprasza dorosłych do wspólnego odkrywania, co utrudnia nam swobodną zabawę. Smartfon, wstyd, lista obowiązków i presja bycia produktywnym staną się punktem wyjścia do doświadczenia działania bez instrukcji, oceny i oczekiwanego rezultatu. Sprawdzimy, co musi się wydarzyć, abyśmy mogli pozwolić sobie na zabawę i odzyskać choć na chwilę poczucie swobody i wolności.
Baw się! Nikt nie patrzy
Zapraszamy do zabawy! Pamiętacie, jakie to radosne uczucie śmigać kredką po kartce, byle tylko nie ubrudzić dywanu? Że tę gazetę, jak już namalowaliście wąsy wszystkim na zdjęciach, możecie wziąć i pociąć? Pamiętacie, jak robiliście książeczki dla lalek? Tak? Nie? No to chodźcie! Zapraszamy na warsztaty zinowe „Bawmy się, nikt nie patrzy!”. Korzystając z kredek, pisaków, gazet, klejów i innych papierniczych zabawek stworzymy razem publikację, bo robienie czegoś własnymi rękami i razem z innymi jest proste, jak kiedyś było spytanie: „Cześć! pobawimy się razem?”.
Nie czas na zabawę? Panel dla zapracowanych
Rozmowa z osobami, które mają za sobą doświadczenie zaproszenia osób dorosłych do działań twórczych i lekkodusznych. O tym, co wywoływało opór i było barierą, jak i o tym, jaki widzą sens takich działań i co ich do tego motywuje. I jak zabawa/twórczość zmienia ludzi.
Wejście w zabawę
Chcemy pokazać i wypróbować różne sposoby tworzenia atmosfery służącej zabawie, poznawaniu się i ośmielaniu. Chcemy, żeby to było zabawowe wejście w konferencję, sposób na poruszenie ciał, emocji i umysłów. Chcemy do tego celu wykorzystać zabawy i ćwiczenia: kuglarskie, gimnastyczne, taneczne, głosowo – śpiewne, towarzyskie, poetyckie i malarskie. Chcemy też kolekcjonować pytania dotyczące dorosłości i zabawy.
NIE DOTYKAĆ? Laboratorium dzikiej ciekawości
Czy dorosłym wolno działać bez instrukcji, eksperymentować bez celu i tworzyć bez oceniania? „NIE DOTYKAĆ?” to eksperymentalne laboratorium, w którym przyroda staje się przestrzenią swobodnej zabawy. Podglądanie żywych pantofelków, obserwacje mikroskopowe i praca z naturą staną się początkiem własnych odkryć, interpretacji i wspólnego wymyślania reguł. To zaproszenie do porzucenia roli eksperta, do podążania za ciekawością i sprawdzenia, co może powstać, gdy ważniejszy od rezultatu staje się sam proces.
Communal Falling
Warsztat rozwija projekt „Communal Falling” – wspólny kurs spadania inspirowany badaniami nad przewidywaniem trajektorii lawin. Bez śniegu, z wykorzystaniem architektury Cricoteki i pagórków krakowskich, będziemy rozpoznawać podłoże, ciężar ciała i punkty oparcia. Będziemy poznawać przestrzeń, wykorzystując instrumenty performatywne i naukowe. Przetestujemy utratę i odzyskiwanie równowagi oraz krótkie zadania choreograficzne. Każda osoba może modyfikować zasady, działać we własnym tempie i zakresie lub pozostać obserwatorem. Zabawa staje się próbą przygotowania na hipotetyczną katastrofę (tę wewnętrzną i zewnętrzną). Czasami odpowiedzą jest po prostu wspólny upadek.
Mamy zabawki Toys’r’us – instalacja artystyczna
Kto się nami bawi? A kim bawimy się my? Zabawa pozwala tworzyć światy, które nie muszą podlegać regułom codzienności. Choć rodzą się z wyobraźni, nie są przez to mniej prawdziwe. Istnieją w doświadczeniu, emocjach i relacjach, które powołujemy do życia. W „Mamy zabawki Toys’r’us” powstają własne opowieści, nowe konteksty, relacje i napięcia. Role można odwracać, granice przesuwać, a znane porządki układać na nowo. Bez określonego celu, bez konieczności tworzenia czegokolwiek użytecznego. Choćby na chwilę.
Do ciała – Instalacja Anieli Kokoszy w sali teatralnej. Strefa relaksu/wytchnienia dostępna w przestrzeni konferencji
Przestrzeń „Do ciała” jest wypełniona obiektami sensorycznymi Intibag (kokonami i pufami z łuską gryki w środku). To miejsce wytchnienia i regeneracji, stworzone z myślą o osobach, które potrzebują chwili ciszy i odpoczynku.
(Instalacja dostępna w sali teatralnej. Można z niej korzystać, słuchając rozmów, a także w czasie przerw).
Prelegenci
Magda Augustyn (koordynacja konferencji)
Animatorka kultury i pedagożka, od kilkunastu lat związana z krakowskimi instytucjami kultury. Organizatorka i producentka wydarzeń w Małopolskim Instytucie Kultury, założycielka teatru społecznego GRANDA. Wierzy w siłę oddolnego aktywizmu społecznego, twórczości jako narzędzia zmiany i w relacje, które budują wspólnoty. Lubi chodzić pod prąd.
Natalia de Barbaro
Fot. Mateusz Skwarczek / Agencja Wyborcza.pl
Psycholożka, socjolożka, pisarka. Autorka bestsellerów takich jak „Czuła przewodniczka”, „Przędza” i „Przejścia”. „Czuła przewodniczka” stała się jednym z największych fenomenów polskiego rynku wydawniczego i jedną z najlepiej sprzedających się książek ostatnich dziesięcioleci. Książki Natalii de Barbaro zostały przetłumaczone na dwanaście języków i wydane w piętnastu krajach. Felietonistka „Zwierciadła” i „Tygodnika Powszechnego”. Prowadzi autorskie warsztaty dla kobiet „Własny pokój”, „Moje TAK, moje NIE” i „Którędy do miłości” oraz szkolenia, warsztaty i interwencje zespołowe w obszarach takich jak komunikacja, przywództwo, motywacja czy wystąpienia publiczne.
Natalia Buchta-Stochel
Artystka wizualna, doktorka sztuki, edukatorka i badaczka kultury wizualnej. Adiunktka w Katedrze Edukacji Artystycznej ASP w Krakowie. Przez osiem lat związana z Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, gdzie koordynowała działania edukacyjne. W swojej praktyce łączy sztukę współczesną, edukację, kuratorstwo i projektowanie doświadczeń twórczych. Interesuje ją sztuka jako przestrzeń eksperymentowania, swobodnego działania i spotkania z drugim człowiekiem.
Janusz Byszewski
Janusz Byszewski – niezależny twórca, animator kultury (do 2015 roku), projektant sytuacji twórczych, praktykuje sztukę społeczną i lokalną. Założyciel Laboratorium Edukacji Twórczej CSW ZU (1989–2018). Prowadzi zajęcia „Działania bezpośrednie” na kierunku Sztuki Społeczne IKP UW.
Margot Ćma/Agata Miętus
Maja Dobkowska
Z wykształcenia polonistka, z pasji: trenerka, facylitatorka, edukatorka, pedagożka i reżyserka. Na co dzień – szefowa działu Edukacji Kulturowej w Małopolskim Instytucie Kultury w Krakowie. Pracuje z dorosłymi i młodzieżą, głównie w obszarze kreatywności. Realizuje projekty społeczne i teatralne. Lubi pracować kreatywnie w zespole i cieszą ją zmiany wokół niej.
Justyna Droń
Pedagożka teatru, edukatorka, animatorka kultury, menadżerka, kuratorka i koordynatorka projektów łączących sztukę współczesną, teatr, edukację oraz partycypację społeczną. W Cricotece od lat współtworzy strategię i program edukacyjny instytucji, rozwijając projekty angażujące młodą publiczność w proces tworzenia wystaw, wydarzeń i publikacji. Współzałożycielka Fundacji A Sztuka?. Ekspertka w programach MKiDN, współautorka V oraz VI edycji miejskiego Programu Edukacji Kulturowej Krakowski Archipelag Kultury, Członkini Rady Programowej Cricoteki oraz ICOM Polska.
Anna Grajewska
Edukatorka kulturowa, menadżerka kultury i ekspertka ds. rozwoju społeczności. Pomaga instytucjom i firmom budować programy nastawione na rozwój ludzi poprzez kulturę. Wspiera osoby zarządzające w ewaluacji celów strategicznych oraz pojedynczych projektów. Prowadzi warsztaty szkoleniowe skierowane do kadr kultury z zakresu projektowania oferty kulturalnej i włączania do działań nowych grup. Facylituje proces budowania otwartej komunikacji w zespołach i grupach.
Wacław Idziak
Socjolog, kulturoznawca, animator kultury, innowator społeczny, członek „Ashoka – Innovators for the Public)”, członek Forum Kraków. Projektuje i tworzy gry, zabawy i labirynty. Wykorzystuje ruch, zabawę i animację społeczno-kulturalną w rozwoju lokalnym, w edukacji i tworzeniu innowacji pedagogicznych oraz wystaw muzealnych. Pomaga w tworzeniu i wdrażaniu strategii rozwoju lokalnego. Prowadzi zajęcia dla nauczycielek i nauczycieli oraz animatorek i animatorów kultury, a także dla dzieci, młodzieży i dorosłych z różnych środowisk. Współpracuje z kaszubskim i nadmorskim uniwersytetami ludowymi.
Sylwia Kielusiak
Edukatorka i animatorka kultury, trenerka, specjalistka ds. edukacji w BWA SOKÓŁ w Małopolskim Centrum Kultury SOKÓŁ w Nowym Sączu. Projektuje i prowadzi działania wokół sztuki dla dzieci, młodzieży, dorosłych i seniorów. Prowadzi warsztaty twórcze oraz szkolenia z komunikacji i pracy z grupą. Absolwentka Szkoły Edukatorów Kulturowych MIK. Łączy doświadczenie trenerskie z wykształceniem architektonicznym, tworząc przestrzeń dla eksperymentu i samodzielnych decyzji.
Kornelia Kiszewska
Twórczyni działań społecznych i artystycznych, autorka tekstów, performerka. Koncentruje się na dźwięku, praktykach somatycznych i sposobach, w jakie umożliwiają doświadczanie kontekstów społecznych. Korzysta z technik wokalnych, nagrań terenowych, tekstu i ruchu, by otwierać pole do wspólnych spekulacji. Absolwentka sztuk performatywnych i antropologii kultury. Działa w Grupie ETC. Realizowała działania m.in. w Cricotece, Zachęcie, Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, czy podczas Fluxus Festivalis.
Aniela Kokosza
Tancerka, performerka, choreografka, pedagożka. Pracuje niezależnie, na styku choreografii, performansu i działań partycypacyjnych. Prowadzi przestrzeń „Ciało w ruchu” w Młodzieżowym Domu Kultury nr 2 w Poznaniu. We współpracy z Izą Chlewińską doświadcza Metody Intibag. Pracuje ze studentami tańca w Zakładzie Tańca poznańskiej AWF. W swojej praktyce twórczej bada relacyjność ciała, sensoryczność oraz możliwości komunikacji pozawerbalnej. Jej działania koncentrują się na doświadczeniu ruchu jako narzędzia budowania obecności, uważności i współodczuwania. Korzysta z narzędzi tańca współczesnego, improwizacji i somatycznych praktyk pracy z ciałem. Tworzy wydarzenia artystyczne, w których głównym narzędziem i punktem odniesienia jest ciało.
Agnieszka Kolanowska
Jestem Aga. Kocham uczyć się nowych rzeczy i poznawać ludzi. Na co dzień prowadzę warsztaty teatralne i zabawy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi, w domu kultury, w muzeum, a czasem w szpitalu, gdzie w czerwonym nosie jestem Laurką Recepturką. Lubię teatr, klaunadę, lalki i język migowy, a najlepiej, kiedy wszystko miesza się ze sobą. Kiedy potrzebuję odpocząć, wsiadam na rower, czytam książkę albo puszczam muzykę i tańczę.
Filip Komajda
Pedagog teatru, edukator kulturowy, artysta teatralny i animator kultury pracujący w Ośrodku Kultury Norwida w Krakowie. Założyciel Fundacji Dział Otwarty w Oświęcimiu. Autor i kurator Projektu TATO w ramach programu „Edukacja kulturalna” MKiDN. Laureat Słonecznika 2024, Stypendium Twórczego Miasta Krakowa oraz rezydencji artystycznej w ramach Przestrzeni Sztuki Teatr 2025 (projekt „tacierzyństwo. próba.”).
Weronika Kułacz
Kulturoznawczyni, badaczka, specjalistka ds. dostępności dla OzN, aktywistka, artystka hafciarka i założycielka Koła Haftu Rewolucyjnego Modliszka (instagram: @haft_modliszka).
Susanna Paasonen
Profesorka medioznawstwa na Uniwersytecie w Turku w Finlandii. Interesuje się badaniami nad seksualnością, mediami sieciowymi oraz afektem. Jest autorką dwunastu monografii naukowych, w tym: „Carnal Resonance: Affect and Online Pornography” (MIT Press 2011), „Many Splendored Things: Thinking Sex and Play” (Goldsmiths Press 2018), „NSFW: Sex, Humor and Risk in Social Media” (napisanej z Kylie Jarrett i Benem Lightem, MITP 2019) oraz „Hot Connections: Why Sexual Platforms Matter” (napisanej z Jenny Sundén i Katrin Tiidenberg, MITP 2026).
Magda Petryna
Przewodniczka beskidzka, edukatorka przyrodnicza, redaktorka. Zabiera ludzi w teren, bo wierzy, że relacja z przyrodą jest tym, co jest potrzebne i nam, i światu. Mieszka w Beskidzie Wyspowym, w chałupie otoczonej kwiatami i chaszczami.
Monika Pietraszko-Warchałowska
Doktorka nauk biologicznych, edukatorka muzealna i przyrodnicza, stypendystka MKiDN i MNiSW, założycielka Tatrzańskiej Akademii Odkrywców. Projektuje programy edukacyjne dla muzeów, działania festiwalowe i plenerowe oraz autorskie szkolenia dla edukatorów. Wprowadza do edukacji kulturalnej narzędzia nauk przyrodniczych – eksperyment, mikroskopię i wielozmysłowe poznawanie. Poszukuje metod, które pozwalają wyjść poza gotowe interpretacje i odkrywać nieoczywiste relacje między naturą a kulturą.
Karolina Pluta
Pedagożka teatru, coachka, artystka społeczna i performerka. Jest specjalistką w zakresie przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu, produkcji spektakli oraz tworzenia i realizacji projektów społeczno-artystycznych. Łączy edukację ze sztuką. Jest mamą dwunastolatka, z którym cały czas uczy się dogadywać. Na stałe współpracuje ze Stowarzyszeniem Pedagogów i Pedagożek Teatru i Fundacją Culture Shock. Autorka standupu „Policz do 10. Opowieści matek wychowujących trudne dzieci”.
Paweł Pruski
Kompozytor, producent muzyki elektronicznej, edukator i twórca działający na styku sound artu i nowych mediów. W swojej praktyce łączy ambient, eksperymentalną elektronikę, field recordings, syntezę modularną i systemy generatywne. Interesuje się relacjami między dźwiękiem, percepcją, uwagą i strukturą muzyczną. Jego prace prezentowane były m.in. w Zamku Ujazdowskim, Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki, MONOM w Berlinie oraz na festiwalach w Polsce i za granicą.
Anna Rejowska (koordynacja konferencji)
Koordynatorka programu performatywnego i dostępności w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka. Producentka spektakli, warsztatów i wydarzeń kulturalnych. Współpracuje z osobami z różnymi potrzebami, współtworząc działania artystyczne i edukacyjne. Autorka koncepcji otwartych warsztatów ruchowych „Troskliwy ruch – laboratorium odpoczywania” (2025 i 2026).
Piotr Urbaniec
Doktorant na ASP w Krakowie, gdzie w latach 2024–2026 pracował jako asystent w Pracowni Sztuki Performance. Absolwent Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki na ASP w Warszawie (2016) oraz DAS Theatre w Amsterdamie (2023). W 2018 roku uczestnik Skowhegan School of Painting and Sculpture (USA), a w latach 2018–2020 uczestnik dwuletniego programu De Ateliers w Amsterdamie. Rezydent m.in. Residency Unlimited w Nowym Jorku (2016), Akrai Residency na Sycylii (2018) oraz Muzeum Susch (2022). Laureat konkursu Artystyczna Podróż Hestii (główna nagroda, 2016), Grand Prix konkursu Młode Wilki (2014) oraz I nagrody festiwalu sztuki wideo In Out (2016).
W 2016 roku zrealizował pierwszą wystawę indywidualną w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. Brał udział w wystawach zbiorowych w Polsce, m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, CSW Łaźnia w Gdańsku, BWA Katowice, BWA Tarnów, Centrum Sztuki WRO oraz Galerii Dawid Radziszewski. Jego prace pokazywane były m.in. na Rencontres Internationales w Paryżu i Berlinie, Short Waves Festival oraz Art Rotterdam. Projekty performatywne produkował we współpracy z Komuną Warszawa, BAU Amsterdam i Frascati Theater w Amsterdamie.
W 2024 roku zrealizował dwie prace na zamówienie festiwalu steirischer herbst w Grazu. W 2026 roku zaprezentował realizację podczas minus20degree – biennale sztuki i architektury śniegu w Alpach Austriackich. Obecnie bada zjawiska meteorologiczne i naturalne, m.in. lawiny, prowadząc research we współpracy z WSL Institute for Snow and Avalanche Research SLF w Davos.
Agata Woźniczka
Architektka i urbanistka, doktorantka Politechniki Wrocławskiej, gdzie bada współczesne przestrzenie publiczne oraz ich rolę w budowaniu relacji i poczucia sprawczości. Laureatka konkursów oraz stypendiów twórczych im. J. Grotowskiego i MKiDN.
Marta Wójcicka
Animatorka i menedżerka kultury, prezeska organizacji pozarządowych, autorka projektów kulturalnych i społecznych, producentka. Inicjatorka przedsięwzięć służących rewitalizacji Fabryki PZO w Warszawie, m.in. akcji twórczego recyklingu Przetwory oraz projektu dla dzieci PSOTY, wyróżnionego nagrodą „Wdechy” Gazety Wyborczej. Pracowała m.in. w Pro Helvetia Warszawa, Austriackim Forum Kultury i w Narodowym Instytucie Audiowizualnym. Koordynowała wydarzenia kulturalne podczas EXPO 2000 w Hanowerze oraz pełniła funkcję sekretarza Krajowego Programu Kulturalnego Polskiej Prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Obecnie związana zawodowo z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Ola Zając
Animatorka kultury i projektantka doświadczeń. Dyrektorka programowa Slot Art Festivalu. Absolwentka programu ALP Center for Leadership oraz College of Extraordinary Experiences. Członkini Forum Kraków i rady programowej FEST FORUM. Współtwórczyni Warsztatu Tkania Wspólnoty. Rezydentka Apteki Designu w Krakowie, gdzie współprowadzi pracownię immersive community experience. Jako rodzic związana ze szkołą waldorfską. Zajmuje się łączeniem ludzi i światów.
Poniżej kilka praktycznych informacji oraz pytania i odpowiedzi.
MIEJSCE
Konferencja odbywa się w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka w Krakowie.
Dokładny adres: ul. Nadwiślańska 2-4, Kraków
JĘZYK KONFERENCJI
Językiem konferencji jest język polski. Ostatni wykład w trakcie konferencji zostanie wygłoszony w języku angielskim. Zestawy słuchawkowe do tłumaczenia na język polski będzie można wypożyczyć na recepcji.
JAK DOJECHAĆ I GDZIE ZAPARKOWAĆ? Przyjedziesz samochodem?
Nie mamy parkingu, ale w pobliżu Cricoteki znajduje się wiele miejsc parkingowych wzdłuż ulicy Nadwiślańskiej sąsiednich ulic. Parking jest płatny, a opłatę można uiścić w parkomatach. Przyjedziesz transportem publicznym?
Najbliższe przystanki tramwajowe to Korona (17, 13, 78) lub Plac Bohaterów Getta (linie 3, 17). Z obu tych przystanków dotrzesz do Cricoteki w 10 minut spacerem.
Jest też opcja dojazdu pociągiem – niektóre pociągi dojeżdżają do stacji Kraków Zabłocie. Stacja znajduje się 10 minut pieszo od Cricoteki.
REJESTRACJA
Rejestracja odbywa się przy infodesku, na poziomie –1 w budynku Cricoteki.
W budynku znajduje się szatnia, z której polecamy skorzystać :)
PRZERWY, KAWA i JEDZENIE
Zaplanowaliśmy przerwy na kawę i herbatę. Wszystkich uczestników konferencji zapraszamy na obiad, który przewidziany jest w oba dni konferencji.
MUSZĘ „PODBIĆ DELEGACJĘ”, POTRZEBUJĘ ZAŚWIADCZENIA DLA PRACODAWCY ITP.
We wszystkich sprawach dotyczących formalności zapraszamy do punktu rejestracyjnego, który będzie zlokalizowany przy infodesku. Tam będzie można podbić pieczątkę na delegacji. Tam odpowiemy też na wszystkie dręczące Was pytania :)
CZY WSZYSTKIE MIEJSCA, W KTÓRYCH ODBYWA SIĘ REJESTRACJA SĄ W PEŁNI DOSTĘPNE DLA OSÓB Z RÓŻNYMI POTRZEBAMI? Z KIM MOGĘ SIĘ SKONTAKTOWAĆ W SPRAWIE DOSTĘPNOŚCI?
Wejście główne do Cricoteki znajduje się od strony ul. Nadwislańskiej (idąc od Kładki Bernatka). Aby dostać się do środka, zejdź po schodach na poziom -1.
Budynek Cricoteki jest wyposażony w windę, a główne wejście posiada podnośnik dla osób poruszających się na wózkach. Aby użyć podnośnika schodowego, zadzwoń pod numer: 12 12 442 77 70 (wew. 101).
Dostępne są również rozwiązania wspierające osoby z niepełnosprawnością wzroku i słuchu, m.in. linie prowadzące, oznaczenia w alfabecie Braille’a oraz pętle indukcyjne w kasach.
Wykłady, prelekcje i warsztaty odbywają się w przestrzeniach bez barier architektonicznych. W budynku znajdują się toalety dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami (na poziomie -1, 0 oraz 3).
Osoby potrzebujące dodatkowego wsparcia, asysty, tłumaczenia na PJM lub innych rozwiązań związanych z dostępnością mogą skontaktować się z koordynatorką dostępności Cricoteki:
Anna Rejowska, tel. 505 319 882, rejowska@cricoteka.pl Niektóre formy wsparcia wymagają wcześniejszego zgłoszenia.
KONTAKT W DNIU KONFERENCJI:
Aleksandra Treder treder@cricoteka.pl
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego w ramach programu Edukacja kulturalna realizowanego przez Narodowe Centrum Kultury.
