„Autoportret” nr 4 [55] 2016
ORGANICZNOŚĆ

Wbrew pozorom zagadnienie przestrzeni organicznych nie dotyczy tylko zadziwiających zdolności budowlanych zwierząt czy zachwycającej struktury kryształu, lecz przede wszystkim samego procesu powstawania form, ich pojawiania się i zanikania, czy raczej przeistaczania w inne. W świetle coraz to nowszych osiągnięć biologii, genetyki i robotyki pytanie o to, co jest żywe (do tego bowiem sprowadza się pytanie o istotę organizmu), jest dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Pytanie o formy organiczne jest bowiem pytaniem o nas samych: o nasze postrzeganie świata, nasze własne przemijanie i język symboli, jakim próbujemy to przemijanie oswajać.

W numerze:

  •  Juhani Pallasmaa pisze o architekturze zwierząt,
  •  Lidia Klein opowiada o analogii biologicznej w architekturze współczesnej,
  • Barbara Stec przygląda się sposobowi wykorzystania koncepcji fałdy Gilles’a Deleuze’a przez architektów postmodernistycznych,
  • Ewę Klekot pytamy, czym jest życie,
  • Jakub Woynarowski pisze o ładzie i urozmaiceniu w sztuce,
  • Ryszard Kasperowicz analizuje koncepcję organiczności dzieła sztuki w teorii Johna Ruskina.
Grafika: D. Wilczyńska (2016) ©
Grafika: D. Wilczyńska (2016) ©