Autorka pomysłu zaproponowała wyjątkowo atrakcyjny, oryginalny i ekologiczny plan wycieczki. A ponadto przypomniała, że dzięki rowerowi oszczędzimy pieniądze, zadbamy o środowisko i naszą kondycję fizyczną, a przy okazji dostrzeżemy znacznie więcej niż podczas podróży samochodem. Nagrodzony opis obejmuje przygotowania do wycieczki oraz plan trasy. Jest ona wytyczona bardzo dokładnie, uwzględnia wiele interesujących miejsc i zabytków oraz przewiduje przystanki na odpoczynek. Warto również wspomnieć, że plan majówki jest zbudowany tak, żeby można go było zrealizować w wybrany weekend tegorocznych Małopolskich Dni Dziedzictwa Kulturowego.

Program wydarzenia i informacje praktyczne na dnidziedzictwa.pl

Opis wycieczki: Rowerem przez Malopolskę – Justyna Fraczyk

Autorka zdjęcia: Małgorzata Małochleb

Małopolski Instytut Kultury – organizator IX Konkursu plastycznego „Skarby Małopolski” – oraz Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie – współorganizator wystawy – zapraszają na pokonkursową wystawę książek artystycznych przygotowanych przez małopolskich gimnazjalistów.

Konkurs odbywał się w ramach XIV Małopolskich Dni Dziedzictwa Kulturowego i obejmował dwie kategorie. Nauczyciele zostali zaproszeni do przeprowadzenia i opisania warsztatów, które w kontekście dziedzictwa kulturowego realizowały elementy podstawy programowej, rozwijały kompetencje, a jednym z ich głównych założeń była współpraca z muzeum. Zadaniem uczniów było stworzenie książki artystycznej, przygotowanej w odniesieniu do tematyki warsztatów i fragmentów ekspozycji muzealnej. Temat warsztatów był wybierany przez uczniów i nauczycieli. Tym, co łączy tak różne scenariusze i prace plastyczne jest dziedzictwo kulturowe. Wśród nagrodzonych prac można zatem zobaczyć: tramwaj tarnowski zwany biedronką; księgę nawiązującą do średniowiecznych ikon; gablotę przyrodniczych osobliwości; książkę – grę, zgadywankę, poświęconą malarstwu polskiemu; elementarze w formie wyciętych ludzików; książkę Jedyny wiersz opowiadającą o miłości do Łemkowszczyzny; wzruszające Żołnierskie podręczniki czy Pokolenia ze zdjęciami mieszkańców Lanckorony.

Serdecznie zapraszamy do obejrzenia wszystkich prac konkursowych przygotowanych przez gimnazjalistów. Scenariusze warsztatów można przeczytać w katalogu cyfrowym wystawy, który będzie dostępny na stronach mik.krakow.pl oraz dnidziedzictwa.pl.

Wystawa potrwa do 30 czerwca 2012 r.

Organizowany już po raz trzeci Festiwal Dyplomatyczny w Krakowie to wydarzenie, którego nie można przegapić. Pomysł, który postanowili wprowadzić w życie członkowie Koła Studentów Stosunków Międzynarodowych UJ, to połą-czenie wykładów, konferencji, warsztatów, a także niecodziennego, jak na polskie realia turnieju negocjacyjnego, w którym grupy studentów z całej Polski grają o wyjazd do Brukseli, którego sponsorem jest europosłanka Róża Thun.
Tegoroczna edycja powstała pod hasłem Dyplomacja medialna w wymiarze globalnym, obejmując najbardziej aktualne zagadnienia oraz obrazując dynamikę bieżących stosunków międzynarodowych. W sytuacji, w której obok klasycznej dyplomacji kuluarowej powstała dyplomacja medialna, każdy obywatel staje się przedstawicielem swojego kraju, swoistą odmianą dyplomaty. Tym samym podstawą Festiwalu oraz jego największym naukowym walorem będzie dwudniowa konferencja naukowa realizująca temat całego wydarzenia. Zaprosze-ni na nią niekwestionowani eksperci zapewnią konferencji niepowtarzalny charakter przed-sięwzięcia naukowego najwyższej jakości. Co więcej, oprócz paneli z wystąpieniami pracowników naukowych, stałym elementem konferencji jest także panel studencki będący możliwością zaprezentowania przez studentów swojego dorobku naukowego.
Aby sprostać wyzwaniom współczesnej dyplomacji nie można zapomnieć o niezwykle istotnym znaczeniu procesów negocjacyjnych, które we współczesnych stosunkach międzynarodowych – charakteryzujących się dążeniem do wykluczenia użycia siły lub groźby jej użycia – nabierają coraz większego, jeśli nie kluczowego, znaczenia. Organizowany w ramach Festiwalu Turniej Negocjacyjny oparty jest na tzw. studiach przypadku – dwustronnych grach, w których uczestnicy, obierając wylosowane role, mają za zadanie osiągnąć porozumienie dające im największe – w kontekście scenariusza – korzyści. Dzięki otwarciu dla publiczności części finałowej, umożliwia on powszechne zapoznanie się z procesem rozmów dwustronnych, co jest rzadkością w tego typu wydarzeniach.
Dodatkowym elementem Festiwalu Dyplomatycznego jest w tym roku Konkurs Krasomówczy, wzorowany na tradycjach amerykańskich szkół prawniczych. Dzięki niemu studenci krakowskich uczelni, a także goście z innych miast, będą mieli dodatkową możliwość sprawdzenia swoich umiejętności komunikacyjnych. Polega on na przygotowaniu, w ciągu 2-3 minut, krótkiego wystąpienia medialnego przez uczestnika wcielającego się w rolę dyplomaty danego państwa. To pozornie proste zadanie weryfikuje zdolności niezbędne podczas negocjacji czy w pracy dyplomaty.

Wszelkie szczegóły związane z III Festiwalem Dyplomatycznym – odnośnie idei, celów i organizatorów – znaleźć można na oficjalnej stronie Festiwalu, pod adresem www.festiwal.kssm.pl.

W tym roku, zamiast dwunastu odrębnych folderów prezentujących obiekty, z myślą
o zwiedzających przygotowano jedną książeczkę zawierającą rzuty budynków i krótki rys historyczny wraz z kalendarium wydarzeń związanych z poszczególnymi obiektami. Tegoroczną nowością i atrakcją jest rozbudowanie przewodnika o wspomniane reportaże historyczne. Historie, przedstawione w formie wartkiej opowieści, pozwolą czytelnikom zapoznać się z intrygującymi, a nierzadko również dramatycznymi losami zabytków
i związanych z nimi ludzi i przedmiotów.

Publikacja, jak zwykle, będzie dystrybuowana bezpłatnie podczas wydarzenia, na stanowiskach informacyjnych, i zapoczątkuje serię przewodników Małopolskich Dni Dziedzictwa Kulturowego. Już dziś można ją pobrać ze strony wydarzenia.

Więcej o tegorocznych Dniach i zabytkach wszystkich edycji na www.dnidziedzictwa.pl.

Zamiast wyczekiwanych przez stałych bywalców imprezy „konkursów z nagrodami od sponsorów”, organizatorzy zdecydowali się na przygotowanie bardzo dobrej gry terenowej, wydarzenia, które nie jest wcale najprostszym sposobem na imprezę otwartą. Jak im się to udało?

Zacznę od wyliczenia kilku rozwiązań, które zawsze sprawdzają się w tego typu przedsięwzięciach. Po pierwsze, priorytetowo i podmiotowo została potraktowana zarówno przestrzeń muzeum, jak i jego otoczenie. Zaaranżowano kilka odrębnych, oddalonych od siebie stanowisk warsztatowych. Pozwoliło to na sformułowanie różnych zadań, w których można było nabyć nowe umiejętności, a ponadto było dobrym sposobem pokierowania tłumem – udało się uniknąć „korków”. Wszystkie miejsca zostały umieszczone na mapie, która była jednocześnie planszą gry oraz kartą zadań. To ładnie przygotowane, kolorowe wydawnictwo miało też miejsce na wpisanie imienia uczestnika gry, a także pozwalało na wypełnianie odpowiednich pól tak, aby trzeba było zmieniać miejsca, a nie wymyślać rozwiązania z głowy.

Gra dotyczyła muzeum: zarówno jego tematyki głównej, czyli kultury japońskiej, jak i wystawy czasowej, czyli góry Fuji. Dzięki temu była grą wyjątkową, okolicznościową interpretacją przestrzeni. Organizatorzy nie zawahali się umieścić w scenariuszu zabawy pewnych popularnych atrakcji związanych z tematem Japonii, takich jak origami czy smakowanie herbaty, o których można by przypuszczać, że są już wykorzystane nad miarę. Otóż nie są, a okazja rodzinnej wizyty w muzeum jest bardzo dobra, żeby zaprosić gości do takich zajęć. Dzięki temu mamy wrażenie, że nie tylko dostajemy coś szczególnego, dostępnego tylko teraz (aktywności związane z wystawą o górze Fuji), ale także coś po prostu wartego doświadczenia.

W grze wykorzystano pieczątki. Ogromna popularność i atrakcyjność pieczątek jest dla mnie zawsze pewną zagadką, ale jakoś się tak dzieje, że pieczątki się zawsze sprawdzają w questingach i innych grach. To są nagrody za wykonanie zadania. Można je dostać na dowód wykonanego wysiłku. Są pamiątką.

W grze, o której tutaj piszę, finałem było własnoręczne wykonanie okolicznościowej torby – co także współgrało z dominującym tematem. To bardzo dobry pomysł: wiadomo, że jeśli włoży się wysiłek w przygotowanie czegoś samodzielnie, to nagroda będzie znacznie cenniejsza. Wysiłek nie powinien być jednak za duży i tutaj tak właśnie było.

A potem, z torbą w ręku, spotkały nas jeszcze dwie dodatkowe przyjemności, które – jak dla mnie – powinny być obowiązkowymi punktami wszystkich imprez dla dzieci: poczęstunek i loteria. Małe soczki w kartonikach i drożdżówki nie są dużym kosztem dla organizatorów, a bardzo, ale to bardzo wzmacniają poczucie satysfakcji gości. Loteria jest dobrym zakończeniem imprezy, ale warto, według mnie, zadbać o to, żeby każdy los wygrywał. Oczywiście najważniejsza nie jest sama wartość fantów, a raczej sam szczęśliwy traf i poczucie, że wylosowało się nagrodę. (W ogóle mam wrażenie, że gry terenowe są dlatego tak dobrą formą spędzania wolnego czasu, że pozwalają dorosłym na posmakowanie pewnych zapomnianych przyjemności z dzieciństwa.)

Wreszcie kwestia biletu. Bardzo mi się podobało, że gra nie była za darmo. To jest znak dla muzeów i innych instytucji kultury, że można postawić na organizowanie imprez na poziomie, w których pracują zatrudnieni na tę okazję ludzie (być może wolontariusze?), przygotowane są wydawnictwa i zakupiono materiały umożliwiające realizację warsztatów. Nie wiem, czy impreza sama się sfinansowała – pewnie nie. Tak czy siak, wpływy ze sprzedaży biletów rodzinnych w cenie 25 złotych z pewnością pomogły w realizacji tego udanego przedsięwzięcia.

Podczas finałowego spotkania uczniowie wysłuchali krótkiej prezentacji na temat ekonomii społecznej oraz poznali przykłady działających skutecznie przedsiębiorstw społecznych. Otrzymali również  informacje na temat zasad działania spółdzielni uczniowskich, które przedstawiła Anna Bulka z Fundacji Rozwoju Spółdzielczości Uczniowskiej. Następnie uczniowie przystąpili do gry ekonomicznej. Dwuosobowe spółki uczniowskie wzięły udział w wariancie rozgrywki „Chłopskiej Szkoły Biznesu”, który uwzględnia nie tylko konieczność przynoszenia zysku, ale również fundowanie dóbr publicznych.

Na podium znaleźli się uczniowie z Gimnazjum nr 17 w Krakowie (zwycięzcy), Gimnazjum nr 28 w Krakowie oraz Zespołu Szkół nr 3 w Andrychowie. Rozgrywki „Chłopskiej Szkoły Biznesu” prowadził zespół MIK: Piotr Idziak, Kamila Kosmalska, Paulina Macek, Anna Marjankowska i Sebastian Wacięga. W projekcie uczestniczyły następujące szkoły:
Zespół Szkół nr 1 w Andrychowie
Gimnazjum w Białym Kościele
Gimnazjum w Bysinie
Publiczne gimnazjum w Jawornikach
Gimnazjum w Koźmicach Wielkich
Gimnazjum w Kluczach
Zespół Szkół Ogólnokształcących w Kłaju
Społeczne Gimnazjum nr 1 w Krakowie
Gimnazjum nr 17 w Krakowie
Gimnazjum nr 24 w Krakowie
Gimnazjum nr 28 w Krakowie
Gimnazjum nr 50 w Krakowie
Gimnazjum nr 81 w Krakowie
Zespół Szkół Ekonomicznych w Krakowie nr 2
Gimnazjum w Murzasichlu
Gimnazjum nr 1 w Myślenicach
Gimnazjum w Niepołomicach
Zespół Szkolno-Przedszkolny w Przybradzu
Gimnazjum nr 2 w Skawinie

W pierwszy z dwóch weekendów, 19–20 maja, uczestnicy wydarzenia będą mogli odwiedzić:

– dwór z Drogini oraz zagrodę ze Staniątek w Nadwiślańskim Parku Etnograficznym
w Wygiełzowie,
– dwór Moniaków wraz z tartakiem i foluszem w Orawskim Parku Etnograficznym
w Zubrzycy Górnej,
– willę Oksza oraz chałupę Gąsieniców Sobczaków w Zakopanem.

Zabytki będzie można zwiedzać w towarzystwie gości specjalnych. W Wygiełzowie, po dworze z Drogini oraz zagrodzie ze Staniątek oprowadzi prof. Jan Święch, etnograf
z Uniwersytetu Jagiellońskiego, który opowie o idei muzeów na wolnym powietrzu, czyli skansenów. W Zubrzycy, o historii i zasadach działania zabytków chłopskiej techniki, a także o roli, jaką muzyka pełniła przy pracy, będzie mówił znany orawski muzyk i płanetnik Ludwik Młynarczyk, najmłodsi natomiast będą mogli posłuchać babiogórskich baśni i legend czytanych przez krakowską aktorkę Dorotę Segdę. W Zakopanem gościem specjalnym będzie Jan Karpiel Bułecka, muzyk i architekt, który oprowadzi zwiedzających po chałupie Gąsieniców Sobczaków.

O atrakcjach kolejnego weekendu, 26–27 maja, kiedy to zaprezentowane zostaną: kościół rzymskokatolicki z Łososiny Dolnej oraz zbór ewangelicki ze Stadeł w Sądeckim Parku Etnograficznym w Nowym Sączu, zagroda maziarska w Łosiu, cerkiew greckokatolicka
w Bartnem, zagroda Felicji Curyłowej w Zalipiu, a także dwór w Dołędze, poinformujemy niebawem.

Więcej o idei wydarzenia i zabytkach wszystkich edycji na stronie www.dnidziedzictwa.pl. Tam też już wkrótce pełny program tegorocznej edycji wydarzenia.

/a

Celem szlaku jest prezentacja (oraz ochrona) zabytków architektury drewnianej (kaplic, kościołów, cerkwi, młynów, wiejskich chałup, drewnianych dworów). Pomimo takiej samej identyfikacji wizualnej, na razie, brak jest wspólnych inicjatyw prezentujących dziedzictwo architektury drewnianej południowo-wschodniej Polski. W każdym województwie realizowana jest inna polityka udostępnienia obiektów i promocji danego odcinka szlaku. Biorąc pod uwagę długość wszystkich tras i liczbę obiektów, byłby to jeden z największych szlaków kulturowych w kraju.

Szlak Architektury Drewnianej w województwie śląskim ma długość 1060 km i obejmuje 93 zabytki, w województwie podkarpackim 1202 km i prezentuje kilkadziesiąt obiektów (w tym dwa znajdujące się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO) podzielonych na 9 tras, w województwie świętokrzyskim jest to kolejne 58 budynków. W województwie małopolskim szlak ma długość 1500 km i obejmuje 237 zabytkowych obiektów drewnianych, spośród których aż 4 znalazły się na liście UNESCO.

W Małopolsce Szlak Architektury Drewnianej (SAD) jest największym szlakiem turystyczno-kulturowym. Trasa pełni rolę pokazowego produktu turystycznego.

Pomysł szlaku turystycznego obejmującego wybrane obiekty architektury drewnianej zrodził się pod koniec lat 90. w istniejącej wówczas Krakowskiej Agencji Rozwoju Turystyki. Wraz z wprowadzeniem nowego podziału administracyjnego, samorządowe władze Województwa Małopolskiego podjęły temat wykreowania nowego produktu turystycznego.

(Cytat za: http://www.malopolskie.pl/Turystyka/Sad)

W 2003 roku Województwo Małopolskie powołało Szlak Architektury Drewnianej w województwie małopolskim. Dokonano wówczas inwentaryzacji i opisu wszystkich obiektów, które miały znaleźć się na szlaku, wytyczono trasy zwiedzania, oznaczono tablicami szlak oraz rozpoczęto działania promocyjne dotyczące szlaku. W 2008 roku rolę koordynatora szlaku przejęła Małopolska Organizacja Turystyczna. Wymieniono wówczas oznakowanie obiektów oraz uzupełniono oznakowanie drogowe, przeprowadzono weryfikację obiektów i poszerzono szlak, powstały nowe wydawnictwa promocyjne.

W województwie małopolskim szlak podzielono na następujące odcinki:
Trasa I – Region Jurajsko-Oświęcimski,
Trasa IA – wariant Mogiła–Proszowice,
Trasa II – Region Nadwiślański,
Trasa III – Region Podhalańsko-Pieniński,
Trasa IV – Region Pogórza Beskidzkiego,
Trasa IVA – wariant Nowy Sącz–Limanowa
Trasa IVB – wariant Nowy Sącz–Krynica,
Trasa V – Region Krynicko-Gorlicki,
Trasa VI – trasa łącznikowa.

Turyści wszelkich informacji o poszczególnych obiektach, przebiegu trasy oraz publikacjach wydanych w ramach szlaku mogą się dowiedzieć z oficjalnej strony internetowej szlaku .

Część obiektów jest udostępniona (zwłaszcza w sezonie turystycznym). Na stronie internetowej podane są informacje o dostępności poszczególnych zabytków wraz z numerami telefonicznymi do osób opiekujących się obiektami.

Na szlaku realizowane są wydarzenia w ramach przedsięwzięcia „Muzyka zaklęta w drewnie”, czyli cykle koncertów letnich oraz koncertów kolęd, które odbywają się w zabytkowych, drewnianych wnętrzach.

W 2003 roku zostały wydane ulotki tematyczne: Szlak Architektury Drewnianej – kościółki wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO opisujące zabytki w Dębnie Podhalańskim, Sękowej, Binarowej oraz Lipnicy Murowanej. Wydawnictwa zostały opublikowane w 5 wersjach językowych. W 2007 oraz 2009 została wydana mapa Szlaku Architektury Drewnianej. Dodatkowymi wydawnictwami o szlaku są: Małopolska – Szlak Architektury Drewnianej – przewodnik (2005, wznowiony w 2010). Materiały dostępne są w obiektach SAD oraz w biurze Małopolskiej Organizacji Turystycznej.

Wszystkie obiekty na szlaku są oznakowane tablicami informacyjnymi (w języku polskim, angielskim i niemieckim). Dodatkowo na terenie całego województwa znajduje się ponad 600 drogowskazów – tablic kierunkowych.

Szlak Architektury Drewnianej to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szlaków turystyczno-kulturowych Małopolski. Jego promocji sprzyja dobrze rozbudowana strona internetowa, wsparcie merytoryczne i promocyjne ze strony Małopolskiej Organizacji Turystycznej (koordynator działań na szlaku) oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego (inicjator szlaku).

Wydarzenia na szlaku, szeroki wybór literatury dotyczącej architektury drewnianej, obecność na trasie kościołów wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO oraz oznaczenie tablicowe (tablice kierunkowe i informacyjne) sprzyja ruchowi turystycznemu na szlaku.

Miłośników architektury drewnianej zapraszamy na XIV Małopolskie Dni Dziedzictwa Kulturowego, które w tym roku poświęcone są właśnie zabytkom architektury drewnianej. Podczas majowych weekendów (19–20 i 26–27) będzie można zwiedzić drewniane dwory, chałupy, zabytki techniki, obiekty sakralne różnych wyznań oraz obiekty związane z tradycyjnym rzemiosłem.

Zgodnie z coroczną tradycją w każdym z 12 miejsc na uczestników będą czekać eksperci i pasjonaci, którzy
oprowadzą po zabytkach, dzieląc się fachową wiedzą i ciekawostkami.

Obiekty prezentowane podczas tegorocznej edycji:
19–20 maja 2012

• dwór z Drogini w Nadwiślańskim Parku Etnograficznym w Wygiełzowie, jest parterowym, drewnianym budynkiem posadowionym na podmurówce, o ścianach wyprawionych tynkiem glinianym. Nakrywa go wysoki, łamany dach. Szeroka sień wejściowa dzieli trakt frontowy dworu na dwie części. Po lewej stronie znajduje się część przeznaczona na ekspozycję muzealną: salon, pokój pani, pokój rezydentki, sypialnia oraz gabinet pana domu,
• zagroda ze Staniątek w Nadwiślańskim Parku Etnograficznym w Wygiełzowie, która posiada ciekawą formę – zabudowania mieszkalne i gospodarcze zamknięte są w czworoboku, tworząc tym samym wewnętrzny dziedziniec – miejsce prac gospodarczych. Taki typ zabudowy nosi nazwę okół;
• dwór Moniaków w Orawskim Parku Etnograficznym w Zubrzycy Górnej, podarowany państwu polskiemu przez otatnich właścicieli, którzy pragnęli, by powstało tu muzeum. W 1955 r. dwór wraz z budynkami gospodarczymi stał się zaczątkiem nowo powołanego skansenu – Orawskiego Parku Etnograficznego,
• tartak i folusz na terenie Orawskiego Parku Etnograficznego w Zubrzycy Górnej, zbudowane na początku XX w., w miejscowości Zarębek Niżny, następnie przeniesione do skansenu,
• willa Oksza w Zakopanem, która została zaprojektowana w latach 1894–1895 przez Stanisława Witkiewicza, twórcę stylu zakopiańskiego;
• chałupa Gąsieniców Sobczaków w Zakopanem, w której można podziwiać tworzoną w latach 1886–1893 kolekcję Marii i Bronisława Dembowskich, twórców pierwszego zbioru sztuki ludowej na Podhalu.

26–27 maja 2012

• kościół z Łososiny Dolnej, zbudowany w 1739 r., a znajdujący się od 2004 r. w Sądeckim Parku Etnograficznym;
• ewangelicki zbór drewniany, zbudowany w Stadłach w 1784 r., a obecnie znajdujący się na terenie Sądeckiego Parku Etnograficznego. Jego fundatorami byli osadnicy niemieccy, którzy przybyli na tereny Beskidu Sądeckiego w XVIII w. w ramach tzw. kolonizacji józefińskiej. Po II wojnie światowej, nieużytkowany zbór został przeniesiony do miejscowości Świniarsko, gdzie do końca XX w. funkcjonował jako kościół rzymskokatolicki. W 2003 r. został przeniesiony do skansenu i odzyskał pierwotny kształt;
• zagroda maziarska w Łosiu, prezentująca historię wsi, której mieszkańcy tradycyjnie zajmowali się maziarstwem – wędrownym handlem mazią i smarami;
• cerkiew greckokatolicka w Bartnem, zbudowana w 1842 r., która doskonale komponuje się z krajobrazem i przyrodą Beskidu Niskiego. Świątynia reprezentuje typ zachodniołemkowski – w środku podzielona jest na trzy części, a zabytkowy, barokowy ikonostas, oddziela nawę od prezbiterium;
• zagroda Felicji Curyłowej w Zalipiu została zachowana niemal w identycznej postaci, w jakiej istniała za życia tej utalentowanej zalipiańskiej malarki i popularyzatorki sztuki ludowej. Wnętrza wyposażone są w oryginalne meble, naczynia, oleodruki i pamiątki po artystce.
• dwór w Dołędze, został wybudowany w połowie XIX w. z inicjatywy Marii Pikuzińskiej-Güntherowej. Jego historia wiąże się z ważnymi wydarzeniami historycznymi – dramatycznego roku 1846 (rabacji chłopskiej) czy powstania styczniowego, gdy dwór służył jako punkt zborny i lazaret dla powstańców.

Więcej informacji o wydarzeniu www.dnidziedzictwa.pl

Fot. K. Fidyk (MIK)

Zadanie polega na opisaniu pomysłów na spędzenie majówki podczas wybranego weekendu Małopolskich Dniach Dziedzictwa Kulturowego, 19–20.05 lub 26–27.05. Tekst może zawierać opisy trasy podróży, planowane postoje, listę obiektów, które warto zobaczyć w drodze na Dni, a także opinie, które z zabytków tegorocznej edycji wydają się najciekawsze.
Jedynym wymogiem jest wliczenie w majówkowe plany przynajmniej jednego z 12 zabytków z tegorocznej edycji Dni.
Program wydarzenia i tegoroczne zabytki, znaleźć można na stronie www.dnidziedzictwa.pl

Odpowiedzi prosimy wysyłać na maila: dnidziedzictwa[a]mik.krakow.pl

Tekst nie powinien mieć więcej niż 500 słów.

Termin nadsyłania prac: 13.05.2012 r.

Zapraszamy do zabawy!

Szczegóły konkursu już wkrótce na naszym facebooku i stronie wydarzenia

Do udziału w Targach zapraszamy przedstawicieli instytucji i obiektów dziedzictwa przemysłowego: kopalń udostępnionych do zwiedzania przez turystów, szlaków turystyki poprzemysłowej, browarów otwartych dla ruchu turystycznego, winnic i winiarni, szlaków rękodzieła artystycznego, fabryk spożywczych otwartych dla turystów, palarni kawy, producentów biżuterii, zakładów jubilerskich udostępnionych dla ruchu turystycznego, producentów perfum, jak również jaskiń otwartych dla turystyki, podziemnych szlaków turystycznych, fortyfikacji oraz przedstawicieli miast, regionów i wydawnictw turystycznych.

(Cytat za: oficjalną stroną projektu)

Dodatkową atrakcją, przygotowaną specjalnie na Targi jest IV odsłona gry miejskiej Inwazja w sercu Śląska.

Tegoroczna gra miejska w Zabrzu będzie pierwszą na Śląsku grą typu scavenger hunt.
Scavenger hunt (w wolnym tłumaczeniu „łowcy rupieci”) to forma zabawy popularna w Stanach Zjednoczonych. Zasady są bardzo proste. Podstawą gry jest lista. Na liście znajdują się różnego rodzaju zadania, w tym: przedmioty do zdobycia, osoby do odnalezienia, pytania do odpowiedzenia, czy miejsca do zidentyfikowania na podstawie wskazówek. Każde zadanie ma wartość punktową. Zwycięża uczestnik lub zespół, któremu w wyznaczonym, ograniczonym czasie uda się zdobyć najwięcej punktów.
Jedną z najbardziej znanych amerykańskich imprez scavenger hunt organizują co roku studenci Uniwersytetu w Chicago. Impreza trwa cztery dni, a uczestnicy wybierają zadania do wykonania spośród listy kilkuset zwariowanych wyzwań.

(Cytat za: oficjalną stroną projektu)

Program Targów

Ten rozdział w dziejach ludzkości i fotografii należy do tragicznych i na pewno nie powinien się powtórzyć. Opowiada o nim naoczny świadek – Wilhelm Brasse, fotograf obozu KL Auschwitz – w rozmowie z Marią Anną Potocką. Polak z Żywca, o austriackich korzeniach, który szczęśliwym zbiegiem okoliczności w obozie dostał taki rodzaj pracy, który pozwolił mu przeżyć. By zaświadczyć. Wilhelm Brasse mówi w prosty i zrozumiały sposób o czasach niezrozumiałych. O obozie i fotografii. Niezwykły dokument.

2. Eva & Adele. Artysta = dzieło sztuki. Teksty: Anna Grodzka i in. Kraków: MOCAK 2012

Performans, zjawisko, żywy przedmiot artystyczny – to niektóre z określeń odnoszące się do pary niemieckich artystek Eve & Adele, które poprzez własną kreację kreują pewne postawy, zwracają uwagę na istotne problemy. Maria Anna Potocka w eseju Artlife, otwierającym katalog, wyliczyła ich osiem: płeć, tożsamość, życie, sztuka, autentyczność, maska, relacja, twórczość.
Temu tekstowi towarzyszy jeszcze 7 innych, odnoszących się do postaci Eve & Adele i prezentowanej przez nie sztuki. Wypowiadają się też same artystki. Katalog towarzyszy kończącej się właśnie w MOCAK-u wystawie pod tym samym tytułem. Oswaja ze sztuką w przestrzeni ulicznej.

3. Hand made by PO KL. Wywiady: Maja Ruszkowska-Mazerant, Agnieszka Gernard. Warszawa: Ministerstwo Rozwoju Regionalnego Departament Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym 2011

Ten album to efekt projektów realizowanych w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Uczestnikami szkoleń i warsztatów byli projektanci mody, akcesoriów, rękodzielnicy i twórcy ludowi. Finalnymi osiągnięciami były podniesienie własnych kwalifikacji, wzajemne inspiracje, zakładanie własnych firm, ale przede wszystkim wykonanie gadżetu reklamującego Europejski Fundusz Społeczny. Powstały bardzo ciekawe prace, które prezentuje to wydawnictwo.

1. Hand made by PO KL. Wywiady: Maja Ruszkowska-Mazerant, Agnieszka Gernard. Warszawa: Ministerstwo Rozwoju Regionalnego Departament Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym 2011.
2. Historia w sztuce. Red. Maria Anna Potocka. Kraków: MOCAK 2011.
3. Bujnowski Jan, Idący. Linoryty. Kraków: ArtiDoTuum Gallery Café 2005.
4. Korusiewicz Andrzej Władysław, Panowie na Krzeszowicach. Kraków: Wydawnictwo i Drukarnia Towarzystwo Słowaków w Polsce 2005.
5. Korusiewicz Andrzej Władysław, Cesarski i Królewski Namiestnik. Życie i działalność polityczna Andrzeja hrabiego Potockiego. Kraków: Wydawnictwo i Drukarnia Towarzystwo Słowaków w Polsce 2008.
6. Kuczara Robert, Latawiec Bogusław A., Rzecz o pszczole i pszczelarzach. Monografia historyczno-przyrodniczo-ekologiczna napisana w 100. rocznicę powstania pierwszej związkowej organizacji pszczelarskiej na Ziemi Krzeszowickiej. Krzeszowice: Koło Pszczelarz „Barć” w Krzeszowicach 2007.
7. Wyżga Mateusz, W tej pięknej ziemi. Gmina Zielonki od średniowiecza do czasów współczesnych. Zielonki: Urząd Gminy Zielonki 2009.
8. Edward Dwurnik. Bitwy pod Grunwaldem Tekst: Jerzy T. Petrus i in. Kraków: MOCAK 2010.
9. Eva & Adele. Artysta = dzieło sztuki. Teksty: Anna Grodzka i in. Kraków: MOCAK 2012.
10. Akcjonizm wiedeński przeciwny biegun społeczeństwa. Prace z kolekcji Essla (Austria). Teksty: Günter Brus, Otto Muehl, Herman Nitsch, Rudolf Schwarzkogler i in. Kraków: MOCAK 2011.
11. Babskie specjały Koła Gospodyń Wiejskich Wieliczka. Wstęp: Artur Kozioł. Wieliczka: Miasto i Gmina Wieliczka 2011.
12. Bourriaud Nicolas, Estetyka relacyjna. Kraków: MOCAK 2012.
13. Bachorczyk Bogusław, Pocałuj mnie w pierścionek. Kraków: Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki 2011.
14. Cyran Zbigniew, Orkiestra dęta kopalni wapienia „Czatkowice”. 1958-2008. Wyd. 2. Kraków: Wydawnictwo i Drukarnia Słowaków w Polsce 2008.
15. Halina Mrożek. Między rzeźbą a modą. Tekst: Monika Kozioł, Delfina Piekarska. Kraków: MOCAK 2011.
16. Anna Okrasko. Sobota. Tekst: Anna Okrasko, Delfina Piekarska. Kraków: MOCAK 2011.
17. Parafia Matki Bożej Fatimskiej na krakowskim Ludwinowie. Tekst: Adam Gacek, Stanisław Węc. Kraków: WIP „@lesander” 2004.
18. Wilhelm Brasse. Fotograf 3444 Auschwitz 1940-1945. Red. Maria Anna Potocka. Kraków – Berlin: MOCAK – Revolver Publishing by VVV 2011.
19. Piekarska Delfina, Lynn Hershman Leeson. Ja jako Roberta. Kraków: MOCAK 2012.
20. Komiks. Legendy miejskie. Tekst: Monika Kozioł. Kraków: MOCAK 2012.
21. Niemiec Marcin, Niemiec Jolanta, Cianowice. Monografia historyczna. Cianowice: Agencja Reklamowo-Wydawnicza „Ostoja” 2011.
22. Nackiewicz Andrzej, Ziemia Krzeszowicka na starych kartach pocztowych. Krzeszowice: Zarząd Miejski w Krzeszowicach oraz Firma Handlowa Jago Spółka Akcyjna 2006.

• Finansowania organizacji pozarządowych w systemie finansowania kultury w Krakowie.
• Wdrażania uchwalonej w październiku 2010 r. Strategii Rozwoju Kultury w Krakowie na lata 2010-2014 w kontekście realizacji zapisów dotyczących organizacji pozarządowych.
• Współpracy organizacji pozarządowych z instytucjami kultury (w szczególności miejskimi).
• Wsparcia organizacji pozarządowych w zakresie infrastruktury – dyskusja nad systemowymi rozwiązaniami, a w dalszej perspektywie współpraca w tym zakresie z innymi powołanymi Komisjami.
• Narzędzia wsparcia lokalnych kultur – oferta kulturalna dla zróżnicowanych grup społecznych mieszkańców Krakowa, projekty międzypokoleniowe.

3. Współpraca z Wydziałem Kultury i Dziedzictwa Narodowego Urzędu Miasta Krakowa w zakresie opiniowania oraz proponowania dokumentów strategicznych,
4. Współpraca z Krakowską Radą Działalności Pożytku Publicznego, po jej powołaniu.
(na podstawie Regulaminu Komisji Dialogu Obywatelskiego ds. Kultury)

W skład komisji wchodzą organizacje pozarządowe, ich listę (oraz wybrany zarząd) można znaleźć tu.

Komisje Dialogu Obywatelskiego są gremiami inicjatywno-doradczymi, tworzonymi przez organizacje pozarządowe oraz Miasto Kraków. Do ich zadań należy m.in. definiowanie potrzeb lokalnych społeczności oraz zgłaszanie ich władzom miasta. Celem każdej komisji jest polepszenie działań kierowanych do mieszkańców poprzez właściwe określanie potrzeb społecznych w danej dziedzinie, np. rewitalizacji, sportu, zdrowia, pomocy społecznej, kultury, środowiska, oraz sposobu ich zaspokajania. [...] Charakter pracy komisji, polegający na współdziałaniu środowiska pozarządowego i urzędniczego powoduje, że mogą się one stać podstawowym partnerem w wypracowywaniu innowacyjnych rozwiązań w poszczególnych dziedzinach zadań publicznych należących do Miasta. (źródło: www.dialogspoleczny.krakow.pl)

Pierwsze merytoryczne spotkanie komisji odbyło się 2 kwietnia 2012 roku. Zapraszamy do przeczytania relacji ze spotkania. Zespół komisji może być rozszerzony o nowe organizacje, które złożą pisemny wniosek o włączenie do prac Komisji do Wydziału Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Termin kolejnego spotkania wyznaczono na 14 maja 2012 roku o g. 18.30, w siedzibie Stowarzyszenia Pisarzy Polskich przy ul. Kanoniczej 7. Zapraszamy do udziału w pracach tego gremium.

Lokalne instytucje kultury są powołane, aby działać na rzecz rozwoju społeczności lokalnej. W swoich statutach mają stosowne cele: rozwijanie aktywności kulturalnej mieszkańców, ochrona tradycji i dziedzictwa kulturowego, wspieranie i rozwój inicjatyw lokalnych, wzmacnianie więzi społecznych. Aby je skutecznie realizować, powinniśmy umieć zdefiniować naszą społeczność: znać jej oczekiwania i problemy, jakimi żyje. Dlatego instytucje kultury coraz częściej zdobywają kompetencje w zakresie prowadzenia lokalnych badań.

Zgromadzenie wyników badań to dopiero połowa sukcesu. Pojawiają się pytania: czy ich rezultaty są wiarygodne, jak je wykorzystać w rozwijaniu naszej oferty? Ponadto badania mogą wywołać konflikt, ponieważ można je rozmaicie interpretować, a podjęte na ich podstawie decyzje zawsze będą arbitralne.

Dlatego niezwykle istotne jest współuczestnictwo społeczności lokalnej w dyskusji nad wynikami badań i ich wpływem na zmiany w działalności instytucji. Kiedy publiczność zmienia się w społeczność łatwiej uniknąć konfliktu i zyskać partnera do rozmowy.

Warto rozmawiać z lokalną społecznością, ponieważ:

• partycypacja społeczna staje się obecnie standardem w instytucjach publicznych,
• warto monitorować zmiany, jakim podlega społeczność,
• rzeczywisty udział mieszkańców w procesach decyzyjnych uwiarygodnia podejmowane decyzje,
• dobrze mieć aktualną wiedzę o potrzebach społecznych (co szczególnie przydaje się w kontaktach z samorządem),
• pragniemy budować silną i odpowiedzialną społeczność, której potencjał wzmocni siłę instytucji/organizacji kultury.

Dzięki tym warsztatom:

• dowiedzą się Państwo, jakie badania lokalne warto prowadzić samodzielnie i jak można współpracować z innymi organizacjami badawczymi,
• poznają Państwo proste metody badań jakościowych, pomocne w przygotowywaniu nowych projektów i w staraniach o dofinansowanie,
• poznają Państwo, jak można wykorzystać rezultaty badań w lokalnej debacie o kulturze i jak unikać pułapek związanych z przetwarzaniem rezultatów badań w decyzje dotyczące rozwoju działań,
• zobaczą Państwo, jak przygotować instytucję/organizację kultury do prowadzenia działań związanych z partycypacją społeczną (konsultacje i debaty).

Szkolenie prowadzą:
Piotr Knaś – główny specjalista Małopolskiego Instytutu Kultury do spraw badań i analiz
Anna Miodyńska – trenerka Centrum Aktywności Lokalnej, mediatorka i animatorka społeczna.

CENA
Koszt udziału w 6-godzinnym szkoleniu wynosi 100 PLN od uczestnika.
Dla każdej następnej osoby z instytucji/organizacji oraz dla każdego, kto zdecyduje się na udział w całym cyklu szkoleń – 80 PLN.

ZGŁOSZENIA
Prosimy o przesyłanie formularzy zgłoszeniowych najpóźniej na tydzień przed terminem danego szkolenia, na adres: miodynska@mik.krakow.pl.

Opłaty za uczestnictwo można uiszczać przelewem na konto MIK nr konta:
17 1060 0076 0000 3210 0016 2355 (z podaniem tytułu warsztatu)
przed zajęciami lub po – na podstawie wystawianej przez organizatora faktury.

Konferencja stanowić będzie płaszczyznę do dyskusji nad rolą i znaczeniem regionalizmów w Małopolsce. W jej trakcie postawimy pytania dotyczące znaczenia regionalizmów dla promocji regionu, kształtowania wartości i postaw wśród mieszkańców regionu, znaczenia duchowego i materialnego, jakie niosą w sobie zjawiska kultury i tradycji lokalnej. Zaprezentowane zostaną skuteczne narzędzia umożliwiające ochronę regionalizmów i ich rewitalizację. Omówimy także rolę, jaką w kształtowaniu i ochronie dóbr kultury mogą odegrać instytucje kultury działające w regionie. (źródło: FRDL MISTiA)

Uczestnictwo w konferencji jest bezpłatne dla członków Małopolskiego Forum Kultury, a odpłatne (50 zł netto) dla pozostałych osób. Zgłoszenia można przesyłać do 18 maja do FRDL MISTiA:

• pocztą na adres: ul. Szlak 73a; 31-153 Kraków;
• fax-em na numer: (012) 633 51 54, (012) 634 16 70;
• na adres poczty elektronicznej: alyzwa@mistia.org.pl;

Program konferencji dostępny jest na stronie FRDL MISTiA.

W spotkaniu weźmie udział Sebastian Wacięga z Małopolskiego Instytutu Kultury z prezentacją pt. Gry planszowe a edukacja regionalna. Serdecznie zapraszamy do udziału.

Zadaniem Zespołu będzie przygotowanie i zaproponowanie programu rozwoju bibliotek pedagogicznych Województwa Małopolskiego, w tym w szczególności rozwiązań organizacyjnych, systemowych i finansowych oraz zmian funkcjonowania sieci bibliotek pedagogicznych w Małopolsce z uwzględnieniem ich informatyzacji, digitalizacji i unowocześnienia zbiorów przy wykorzystaniu środków europejskich w nowym okresie programowania. (źródło: ZARZĄDZENIE Nr 36/2012 MARSZAŁKA WOJEWÓDZTWA MAŁOPOLSKIEGO z dnia 30 kwietnia 2012 roku)

W skład zespołu weszli:

• Roman Ciepiela – Wicemarszałek Województwa Małopolskiego (jako przewodniczący),
• Grzegorz Biedroń – członek Komisji Edukacji, Kultu Fizycznej, Sportu i Turystyki Sejmiku Województwa Małopolskiego,
• Małgorzata Madej – Zastępca Dyrektora Departamentu Edukacji, Kultury i Dziedzictwa Narodowego UMWM,
• Jarosław Chodźko – Dyrektor Małopolskiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Krakowie,
• Małgorzata Palimąka- Kierownik Zespołu ds. Monitorowania Jakością w Edukacji i Nauce w Departamencie Edukacji, Kultury i Dziedzictwa Narodowego –Sekretarz Zespołu Zadaniowego.

Powołanie takiego zespołu było postulatem Komisji Edukacji, Kultury Fizycznej, Sportu
i Turystyki Sejmiku Województwa Małopolskiego:

Radni dyskutowali także o sytuacji Bibliotek Pedagogicznych w Województwie pod kątem budowy ich sieci a także informatyzacji i unowocześnienia zbiorów. W wyniku podjętej dyskusji zawnioskowano do Zarządu Województwa Małopolskiego o rozważanie możliwości powołania zespołu do opracowania programu rozwoju bibliotek w Małopolsce. (źródło: malopolskie.pl)

Można wskazać, że najtrudniejszym problemem, nad którym będzie debatować zespół, stanie się kwestia sieci filii obejmujących obecnie większość miast powiatowych w regionie.

Co ma warsztat, a nie ma lekcja (choć tu też chodzi o naukę)?

O czym zawsze trzeba pamiętać, a kiedy ważniejsze jest łamanie „złotych zasad trenerskich”? Co, w kontekście warsztatów muzealnych, charakteryzuje dobre przestrzenie uczące (i co można zrobić, żeby muzeum stało się taką przestrzenią)?

„Warsztat o warsztacie” jest prowadzony przez trenerów związanych z Małopolskim Instytutem Kultury, dla których uczestnictwo i prowadzenie warsztatów są najważniejszą praktyką zawodową.

Zapraszamy 16 maja o godz. 10.00 do Małopolskiego Instytutu Kultury, ul. Karmelicka 27, III p. Zakończenie warsztatu przewidywane ok. godz. 15.30.

Koszt uczestnictwa wynosi 100 zł (płatne przelewem na konto: 17 1060 0076 0000 3210 0016 2355 z dopiskiem Dynamika Ekspozycji) przed zajęciami lub po – na podstawie wystawianej przez organizatora faktury. W trakcie warsztatów zapewniamy kanapki i napoje. Uczestnicy zajęć otrzymają zaświadczenia.

Chętnych od udziału w warsztacie prosimy o odesłanie ankiety zgłoszeniowej faxem: 12 422 55 62 lub mailem: hajduk@mik.krakow.pl

Zapraszamy!

Wczoraj w zakopiańskim magistracie zastanawiano się na konferencji zorganizowanej z inicjatywy podhalańskiego Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, jak przeciwdziałać temu zjawisku. – To naturalne, że jeśli miasto się rozwija, to rosną w nim ceny gruntów. Nieraz dzieje się tak, że cena gruntu przekracza wartość materialną stojącego na nim budynku. Tak się dzieje właśnie w Zakopanem – zauważył Janusz Sepioł, senator, architekt i historyk sztuki. – Plan minimum dla Zakopanego to ochrona poszczególnych, wyjątkowo cennych obiektów. Ale powinniśmy się postarać o całościową ochronę większych kompleksów, na przykład ul. Kościeliskiej, Kuźnic czy szlaku Witkiewicza. Zakopane powinno wystąpić do rządu za pośrednictwem ministra kultury o objęcie indywidualnym programem dla miast o szczególnej wartości kulturalnej i historycznej. Ale żeby złożyć taki wniosek, pierwsze same władze Zakopanego i jego mieszkańcy muszą się wykazać determinacją w ratowaniu swojego dziedzictwa – postulował senator. (źródło: Gazeta Kraków)

Opracowanie i wdrożenie całościowego planu ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego jest niezwykle skomplikowanym przedsięwzięciem. Wymaga współpracy służb konserwatorskich, planistów samorządowych, mieszkańców, specjalistów od zarządzania krajobrazem kulturowym, osób i instytucji profesjonalnie zajmujących się finansowaniem projektów rewitalizacyjnych i konserwatorskich. Na przykładzie Zakopanego można wskazać główne wyzwania:

• opracowanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które powinny ujmować problematykę ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków;
• tworzenie i zarządzanie parkami kulturowymi obejmującymi najcenniejsze obszary krajobrazowe i zabytkowe
• posiadanie aktualnej ewidencji zabytków, współpraca z właścicielami zabytków przy ich renowacjach, adaptacjach, remontach;
• posiadanie wzorników architektonicznych pokazujących dozwolone rozwiązania dla nowych budynków i układów przestrzennych;
• posiadanie planu finansowania ochrony zabytków oraz narzędzi wsparcia dla prywatnych właścicieli zabytków.

Równocześnie bardzo istotna jest edukacja architektoniczna i przestrzenna wzmacniająca w lokalnym środowisku znaczenie ładu i porządku urbanistycznego.

Narodowy Instytut Dziedzictwa przygotował dobry poradnik (skierowany przede wszystkim do planistów i samorządów lokalnych) w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków:

Niniejszy Poradnik ma za zadanie wsparcie projektantów opracowań planistycznych sporządzanych przez samorząd gminny w realizacji obowiązku wprowadzenia do tych opracowań zasad ochrony dziedzictwa i krajobrazu kulturowego oraz zabytków. Ponadto ma umożliwić samorządom gminnym przeprowadzaną pod tym kątem ocenę opracowań planistycznych w trakcie ich wykonywania. (źródło: wstęp do publikacji)

Zapraszamy do korzystania z tej publikacji.

• uruchomieniem debat na temat znaczenia kultury;
• wdrażaniem zmian w miejskich systemach zarządzania kulturą;
• rozbudzeniem partycypacji obywatelskiej w tworzeniu miejskich polityk kultury.

Więcej o tym fenomenie piszą Edwin Bendyk i Paweł Kubicki w tekstach wprowadzających:

Starania o tytuł ESK w przypadku wielu miast okazały się doskonałym czynnikiem inicjującym proces wspólnej dyskusji o mieście. Przygotowania wymagały zarówno zobiektywizowanej diagnozy sytuacji kultury, a także wzajemnego opowiadania sobie miasta. Zarówno ujawnione w diagnozach fakty, jak i tworzone narracje o mieście przyczyniły się do stworzenia wspólnego zasobu pojęć. To warunek konieczny, by możliwe było rzeczywiste porozumienie. (źródło: Miasto w kryzysie, miasto po kryzysie, Edwin Bendyk)

Tytuł Polskie Stolice Kultury nawiązuje do zainicjowanej przez miasta współpracy. Po konkursie (etapie rywalizacji) okazało się, że warto wspólnie rozmawiać o powołaniu sieci partnerskiej:

Hasło „Polskie Stolice Kultury” pojawiło się podczas pracy nad lubelskim wnioskiem do konkursu o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Założenie tak nazwanego projektu było jednoczące, sytuując się w kontrze do idei konkurowania, i polegało na krajowym sieciowaniu, współpracy, wymianie doświadczeń miast kandydujących – zamiast rywalizacji. [...] Aby nie samoograniczyć się kombatanckimi wspomnieniami, od początku postanowiliśmy (piszę te słowa również jako organizator) temat dekonstruować, zadając pytanie: czy nie tylko metropolie, ale i inne miasta oraz mniejsze ośrodki regionalne mogą skorzystać z naszych doświadczeń? Okazało się jednak, że nie uda się uciec od konieczności zdefiniowania sytuacji wyjściowej, od odpowiedzi na inne, poprzedzające pytanie: a jakie te doświadczenia właściwie są? (źródło: Polskie Stolice Kultury)