Cmentarz wojskowy nr 192 w Lubince charakteryzuje harmonijne połączenie architektury klasycystycznej z lokalnym kontekstem. Ukryta w leśnej gęstwinie nekropolia okresu I wojny światowej to wedle opinii niektórych jeden z piękniejszych żołnierskich cmentarzy na terenie powiatu tarnowskiego.
Rozsiane po całej dawnej Galicji nekropolie są przykładem realizacji „idei pięknego odpoczywania”. Projektowano je w różnych stylach, z udziałem znanych artystów, m.in. Henryka Uziembły, Jana Szczepkowskiego, Dušana Jurkoviča czy Hansa Mayra. Od początku jednak budziły kontrowersje wśród polskiego społeczeństwa, obawiającego się zalewu „obcej formy i estetyki”. Nie szczędzono krytyki Polakom zaangażowanym w ich powstawanie ani też samym cmentarzom, porównując je do „strachów kamiennych” czy „dziwaków z betonu”.

Dziś to miejsca pamięci i wytchnienia od codziennego zgiełku, w których można podziwiać architekturę i rozmyślać.